In zijn nieuw verschenen boek gaat Jelle Jolles in op de volgens hem niet terechte mening die onder ouders, leraren en in de media over tieners bestaat, namelijk dat zij nogal problematisch functioneren. In deze publicatie geeft Jolles verklaringen voor dit waargenomen problematisch gedrag en tevens een soort handleiding voor ouders, leraren en andere opvoeders om hiermee om te gaan en af te kunnen stemmen op de ondersteuningsbehoeften van de adolescent. Zijn belangrijke boodschap is: het probleem dat wij met jongeren ervaren, ligt niet bij de tiener zelf, maar bij onze verwachtingen. Dit vraagt om een perspectiefwisseling.
Hoe (on)realistisch is de discussie rondom het Realistisch Rekenen?
De laatste jaren is er een toenemende tendens te bespeuren van kritiek op het rekenonderwijs van de afgelopen jaren en met name de onderliggende uitgangspunten die het Realistisch Rekenen kenmerken. En wellicht het meest gehoorde argument om stevig te ageren tegen het Realistisch Rekenen – en vooral de didactische- en leerpsychologische uitgangspunten die daaraan ten grondslag liggen – is dat de rekenprestaties de afgelopen jaren tanende zijn. Er wordt daarbij verwezen naar onder andere de PISA-onderzoeken en de TIMMS- onderzoeken. De oorzaak voor deze achteruitgang in rekenprestaties wordt dan vaak eenduidig geweten aan het Realistisch Rekenen, vergezeld met een – mijns inziens – ongenuanceerd credo: “Ze kunnen niet meer automatiseren, ze leren door het Realistisch Rekenen niet meer rekenen”. Hoe reëel is het om Realistisch Rekenen hiervan ‘de schuld’ te geven en hoe realistisch zijn de geboden alternatieven?
